De Amerikaanse paradox: waarom beleggers blijven geloven in een land dat boven zijn stand leeft

Op papier oogt het financiële plaatje in de VS niet bepaald gezond. Het land kampt al decennialang met een tekort op de lopende rekening, in 2025 goed voor 1.120 miljard USD. Ook de federale begroting kleurt al sinds 2002 elk jaar rood, met in 2025 nog een tekort van zowat 1.800 miljard dollar (5,9% van het bbp). Wie enkel naar die cijfers kijkt, zou verwachten dat beleggers de vlucht nemen.

Het tegendeel lijkt waar. Ook al is dat beeld de voorbije maanden minder vanzelfsprekend geworden: buitenlandse investeerders kopen nog altijd gretig Amerikaanse activa, en de financiële markten zetten Washington weinig onder druk om radicaal orde op zaken te stellen. De verklaring? Die ligt in de unieke internationale positie van de VS, en steeds meer in de uitzonderlijke winstgevendheid van Amerikaanse bedrijven.

Om het heden te begrijpen, moeten we eerst even naar het verleden. Sinds het akkoord van Bretton Woods in 1944 staat de Amerikaanse munt centraal in de wereldhandel. Een jaar later bezegelden president Roosevelt en de Saoedische koning Ibn Saud bovendien een verregaand partnerschap: Amerikaanse veiligheidsgaranties in ruil voor olie, gefactureerd in dollars. Omdat vrijwel alle grondstoffen in dollars werden verhandeld, moest elk land dollars aanhouden. Centrale banken stapelden bijgevolg Amerikaanse staatsobligaties op als veilige reserves.

Die centrale rol gaf de VS een uniek privilege: het land kon goedkoper lenen dan de rest van de wereld. Toch is dat voordeel niet onaantastbaar. Het aandeel van de dollar in de wereldwijde deviezenreserves daalt gestaag, en de opkomst van China knaagt aan de Amerikaanse geopolitieke macht.

Om te begrijpen waarom beleggers toch blijven toestromen, moeten we te rade gaan bij de Zweedse econoom Knut Wicksell. Die introduceerde in 1898 het concept van de natuurlijke rente: het reële rentepeil dat sparen en investeren in evenwicht brengt. Ligt de marktrente daaronder, dan wordt lenen goedkoop en investeren aantrekkelijk. Wicksells inzicht is 128 jaar later nog altijd actueel, en verklaart waarom een economie jarenlang kan investeren en consumeren zonder dat de rekening meteen wordt gepresenteerd.

Decennialang lag de Amerikaanse risicovrije rente inderdaad onder die natuurlijke rente, precies dankzij de gulle instroom van buitenlands kapitaal. Dat verschil, de zogenaamde Wicksell-spread, is de jongste jaren echter kleiner geworden. Betekent dat het einde van het Amerikaanse voordeel? Niet meteen. De relevante vergelijking is vandaag niet langer die tussen de natuurlijke rente en de marktrente, maar die tussen de natuurlijke rente en het rendement op eigen vermogen van Amerikaanse bedrijven.

En daar oogt het plaatje indrukwekkend. Amerikaanse beursgenoteerde bedrijven halen een rendement op eigen vermogen van 13 tot 18 procent, tegenover 8 tot 12 procent in de eurozone en amper 5 tot 10 procent in Japan¹. De motor achter dat verschil? De technologiesector, met de dominante Amerikaanse positie in AI op kop. U zou dus kunnen stellen dat de Amerikaanse tekorten vandaag in feite gefinancierd worden door de techsector. De hoge rendementen vormen bovendien een buffer: zelfs als de natuurlijke rente wat stijgt of de winstgevendheid wat daalt, blijft de kloof groot genoeg om kapitaal aan te trekken.

Toch betekent dat niet dat de VS carte blanche krijgen. De voorbije maanden lieten de obligatiemarkten wél duidelijk hun ongenoegen blijken. In augustus ging de Amerikaanse staatsschuld voor het eerst over de kaap van 40.000 miljard dollar², en dat net op een moment dat beleggers een hoger rendement eisen om die schuld te blijven financieren. Fiscale zorgen, hardnekkige inflatie en een golf van bedrijfsobligaties om de AI-investeringen te financieren joegen de zogenaamde termijnpremie de hoogte in: de extra vergoeding die beleggers vragen om langlopend Amerikaans schuldpapier aan te houden. Kortom: de markten zijn er niet àltijd even gerust op. Dat het onderliggende verhaal overeind blijft, wil niet zeggen dat de rit vlak verloopt.

Ook Washington maakt zich geregeld zorgen over de tekorten. Een reeks beleidsmaatregelen moet daar iets aan doen. De invoertarieven zijn het verst gevorderd: ze leveren extra douane-inkomsten op, maar vooral Amerikaanse bedrijven en consumenten dragen de kosten, niet de buitenlandse exporteurs. Bovendien is het twijfelachtig of ze de handelsbalans structureel verbeteren. Studies over de handelsoorlog van 2018 tussen de VS en China toonden al aan dat tarieven vooral de importprijzen opdreven.

Ook plannen om de dollar te verzwakken lijken voorlopig van tafel. Een aanhoudende depreciatie zou dollaractiva immers minder aantrekkelijk maken, waardoor de VS hogere rentes zou moeten bieden. Het zogenaamde Pennsylvania-plan wil dan weer Amerikaanse gezinnen en instellingen aanmoedigen om meer eigen staatspapier te kopen. En de GENIUS Act uit 2025 verankert de dollardominantie in de wereld van stablecoins: 98 procent daarvan is aan de dollar gekoppeld³. Het valt nog te bezien of al die ingrepen de beloofde resultaten opleveren.

De conclusie is relatief positief. Zolang Amerikaanse bedrijven dankzij hun hoge productiviteit en technologische voorsprong een rendement bieden dat ruim boven de natuurlijke rente ligt, blijft kapitaal naar de VS stromen. Die instroom houdt de tekorten financierbaar en maakt het meteen ook moeilijk om de dollar fors te verzwakken.

De Amerikaanse tekorten zijn dus niet enkel een teken van een land dat boven zijn stand leeft. Ze weerspiegelen op dit moment evengoed het vertrouwen van beleggers wereldwijd dat de VS de rest van de wereld zal blijven overtreffen.

Is uw portefeuille nog aangepast aan de economische realiteit?

Beleggingsproducten zijn onderhevig aan risico’s. Ze kunnen zowel omhoog als omlaag evolueren en de kans bestaat dat de belegger het bedrag van zijn belegging niet recupereert. Elke beleggingsbeslissing moet in overeenstemming zijn met uw Financial ID (beleggersprofiel). Meer info op deutschebank.be/financialid.

Prognoses zijn gebaseerd op veronderstellingen, schattingen, meningen en hypothetische modellen of analyses die onjuist kunnen blijken. Alleen ter illustratie. Dit artikel en de informatie die het bevat vormen geen beleggingsadvies.

In het verleden behaalde resultaten vormen geen betrouwbare indicatie voor toekomstige resultaten. De resultaten hebben betrekking op een nominale waarde op basis van koersmeer- en minwaarden. Er wordt geen rekening gehouden met inflatie. De inflatie heeft een negatieve invloed op de koopkracht van deze nominale geldwaarde. Afhankelijk van het inflatieniveau kan dit leiden tot een reëel waardeverlies, zelfs als het nominale rendement van de belegging positief is.

¹ Bron : LSEG Datastream, Deutsche Bank AG. Gegevens van 3 juli 2026
² Bron : Het Amerikaanse ministerie van Financiën. Gegevens van 27 juli 2026.
³ Bron : https://www.congress.gov/bill/119th-congress/senate-bill/1582